FemBoy ლუკას ისტორია 1
ლუკას სამყარო სარკეებით იყო სავსე, მაგრამ ყველაზე ნამდვილ ანარეკლს მხოლოდ გვიან ღამით, საკუთარი ოთახის ნახევრად ჩაბნელებულ სიმყუდროვეში ხედავდა.
ცხრამეტი წლის იყო, თუმცა მისი სხეული თითქოს დროში გაჩერებულიყო — გარდატეხის ასაკის უხეშ ქარტეხილებს მისთვის გვერდი აევლო. საშუალო სიმაღლისა იყო, გამხდარი, თითქმის მყიფე ძვლებით, რომლებიც თხელი, მარმარილოსავით თეთრი კანის ქვეშ მოჩანდა. ეს სითეთრე განსაკუთრებით თვალშისაცემი იყო მისი მუქი, მხრებამდე ჩამოშლილი თმის ფონზე, რომელიც სახეს ნაზ ჩარჩოში სვამდა.
ლუკა “ფემბოი” იყო, თუმცა ამ სიტყვას ხმამაღლა იშვიათად ამბობდა. ეს მისი საიდუმლო იდენტობა იყო, კანქვეშ გამომწყვდეული მეორე „მე“. მისი სხეული ბუნებას საგულდაგულოდ გაესუფთავებინა ყოველგვარი მამაკაცური ბალნისგან; გულ-მკერდი, მუცელი და ფეხები ისეთივე გლუვი ჰქონდა, როგორც ანტიკურ ქანდაკებას. ეს სიგლუვე მისი სიამაყეც იყო და წყევლაც. სურდა, რომ ვინმეს ამ სინაზისთვის შეეხო, ვინმეს დაეფასებინა ეს განსხვავებულობა.
შინაგანად ის მუდმივ გაურკვევლობაში ცხოვრობდა. დღისით, უნივერსიტეტის დერეფნებში, ის ჩუმი, თავჩაქინდრული ბიჭი იყო, რომელიც კედლებს ეკვროდა, რათა ზედმეტი ყურადღება არ მიექცია. მისი ემოციები ღრმად იყო დამარხული, როგორც ძვირფასი ქვები მიწის ქვეშ, და მხოლოდ იშვიათად თუ გამოკრთებოდა თვალებში სევდის სახით. არ იცოდა, ვინ იყო სინამდვილეში. ბიჭი, რომელსაც გოგოების კაბები მოსწონდა? თუ უბრალოდ სული, რომელიც გენდერულ ჩარჩოებში ვერ თავსდებოდა?
მაგრამ იყო ერთი რამ, რაც ზუსტად იცოდა — მისი ლტოლვის ობიექტი.
მისი მზერა, თითქოს მისგან დამოუკიდებლად, მუდმივად უფროსი მამაკაცებისკენ გაურბოდა. არა თანატოლებისკენ, რომელთა მოუმწიფებელი ენერგია და უხეში ხუმრობები მას აფრთხობდა, არამედ იმათკენ, ვისაც მხრებზე წლების სიმძიმე დაეტოვებინა.
მეტროში, ავტობუსში ან ქუჩაში, ლუკა ქურდულად ათვალიერებდა მათ. აკვირდებოდა 40-50 წლის კაცებს. მოსწონდა მათი დაღვინებული სახეები, ნაოჭები თვალების გარშემო, რომლებიც გამოცდილებაზე მეტყველებდა. განსაკუთრებით კი ხელები იზიდავდა — დიდი, ძარღვიანი, შრომისგან ან უბრალოდ დროისგან დაგრეხილი თითები. ის წარმოდგენდა, როგორი იქნებოდა ამ უხეში ხელის შეხება მის აბრეშუმივით გლუვ კანზე. ეს კონტრასტი — მათი ძალა და მისი სინაზე — გონებას უმღვრევდა. მოსწონდა მათი სუნიც, როცა შემთხვევით ჩაუვლიდა გვერდით: თამბაქოს, ძვირფასი ტყავისა და მწარე ოდეკოლონის ნაზავი. ეს იყო ავტორიტეტის, დაცულობისა და რაღაც აკრძალულის სურნელი.
საღამოობით, როცა ქალაქი მშვიდდებოდა და ლუკა თავის ოთახში მარტო რჩებოდა, ეს დაგროვილი ვიზუალური ხატები ვნებად გადაიქცეოდა ხოლმე.
ის იკეტებოდა. ოთახში მხოლოდ მაგიდის ლამპა ენთო, რომელიც თბილ, ინტიმურ შუქს ჰფენდა გარემოს. ლუკა სარკის წინ დგებოდა და ტანსაცმელს იხდიდა. ის ნელა ეფერებოდა საკუთარ სხეულს, თითებს ატარებდა გლუვ თეძოებზე, ბრტყელ მუცელზე, ოდნავ შესამჩნევ მკერდზე. მისი თითები ქალური გრაციოზულობით მოძრაობდნენ. ის უყურებდა თავის ანარეკლს და ხედავდა არა ბიჭს, არამედ სურვილის ობიექტს, მსხვერპლს, რომელიც მზად იყო ძლიერი მტაცებლისთვის. 
როცა აღგზნება მუცლის ქვემოთ ცხელ ტალღად გროვდებოდა, ლუკა საწოლზე წვებოდა. თვალებს ხუჭავდა და წარმოსახვას თავისუფლებას აძლევდა. მის ფანტაზიებში არასდროს იყვნენ კონკრეტული სახეები, მხოლოდ სილუეტები — მაღალი, მხარბეჭიანი, დომინანტი მამაკაცები.
მან ხელი ჩაიყო საცვალში და თავის უკვე გამაგრებულ ასოს შეეხო. მისი მოძრაობები არ იყო უხეში; ის ეფერებოდა საკუთარ თავს ისეთივე სინაზით, როგორსაც პარტნიორისგან ელოდა. მეორე ხელით თავის მგრძნობიარე ძუძუსთავებს წვალობდა, რომლებიც შეხებისას მყისიერად მაგრდებოდა და ელექტრონულ იმპულსებს გზავნიდა მთელ სხეულში.
„გთხოვ…“ — ჩურჩულებდა ის სიჩუმეში, თუმცა არ იცოდა, ვის მიმართავდა.
წარმოდგენდა, რომ ოთახში ვიღაც უფროსი კაცი შემოდიოდა. კაცი, რომელსაც ძლიერი ხელები ჰქონდა და მკაცრი მზერა. წარმოდგენდა, როგორ დააჭერდა ეს კაცი თავისი სიმძიმით საწოლს, როგორ მოუთოკავდა ხელებს თავზემოთ და დაეუფლებოდა მას. ეს ფანტაზია — იყო სრულიად დაუცველი და მორჩილი ვინმე ძლიერის წინაშე — ლუკას ჭკუიდან კარგავდა.
მისი სუნთქვა გახშირდა, მოკლე, წყვეტილ კვნესებად გადაიქცა. ის უფრო სწრაფად ამოძრავებდა ხელს, ფეხები ეჭიმებოდა, თითები ზეწარს ებღაუჭებოდა. სხეული აუკანკალდა, როცა სიამოვნების პიკს მიუახლოვდა. მის გონებაში აირია იმ დღისით ნანახი უცნობი მამაკაცების სახეები, მათი მკაცრი ყბები, მათი ძლიერი მხრები.
ორგაზმი იყო ძლიერი და ამავდროულად, სევდიანი. როცა ყველაფერი დასრულდა და ლუკა ოფლიანი იწვა საწოლში, მას მარტოობის მძაფრი შეგრძნება დაეუფლა. მან იცოდა, რომ ეს მხოლოდ ფანტაზია იყო, სუროგატი იმისა, რაც ნამდვილად სჭირდებოდა. მას სჭირდებოდა არა წარმოსახვითი სილუეტი, არამედ რეალური ადამიანი, ვინც დაინახავდა მას ისეთს, როგორიც სარკეში ჩანდა, და შეიყვარებდა მის ამ მყიფე, მთრთოლვარე ბუნებას.
ლუკამ არ იცოდა, რომ ეს მოლოდინი დიდხანს აღარ გაგრძელდებოდა. არ იცოდა, რომ სულ მალე მისი ცხოვრების გზა გადაიკვეთებოდა ადამიანთან, რომელიც მის ყველა ფანტაზიას რეალობად აქცევდა — და უფრო მეტიც, სულს შეუბერავდა მის მიძინებულ არსებას.